Maatschappij Discordia

Ionescu

van en over eugen ionescu, of: de impertinentie van intuïtie en toeval

c’est pas par la! c’est par ici!

comme c’est bizarre, comme c’est curieux, quelle coincidence.

met:

annette kouwenhoven, jorn heijdenrijk, miranda prein, matthias de koning, jan joris lamers.

nieuw papier – primitieve versie

1: is er iemand?

2: niemand

1: er wordt geklopt,

dat moet iemand zijn

2: ik ga opendoen

nog altijd niemand

1: er wordt weer geklopt

2: ik ga niet meer open doen

het is zonder twijfel

nog altijd niemand

ik ga me niet

voor niets uitsloven.

1: maar als er nu wel iemand is

ga kijken

misschien is er iemand

2: goed ik ga

1: er is iemand

wie is het

2: niemand,nog altijd niemand

1: nog altijd niemand

behoorlijk verrassend vind ik

2: je hebt me voor niets

lastig gevallen

1: ja, maar er had iemand

kunnen zijn

omdat er geklopt werd

2: er is niemand

1: maar er had iemand kunnen zijn

begrijp dat toch

2: er is niemand

me voor niets ingespannen

nut-te-loos

1: ik zeg je

ik herhaal

dat er iemand had

kunnen zijn

omdat er geklopt werd

en normaal als er geklopt wordt

2: het was logisch om te

denken dat er niemand was

omdat er de eerste twee keer

niemand was toen er

geklopt werd

het was niet de moeite

om de derde keer op te staan

on open te doen

1: we waren moreel verplicht

je moet altijd open doen

als je hoort kloppen

ikzelf doe het

ik open als er iemand klopt

en uit ervaring kan ik zeggen

waar je je aan dient te houden

bij kloppen:

het gebeurt heel vaak

dat als er geklopt wordt,

er eerst niemand is

en daarna als er weer geklopt wordt

dan is er vaak iemand

er wordt weer geklopt

misschien is er iemand

ga eens kijken, schatje

2: ah nee echt

laat me met rust

laat me met rust

laat me met rust

ga jij maar open doen

ik ga niet meer

ga maar

er is niemand

1: ik ga

een boom is een boom, hij heeft om dit te zijn geen toestemming nodig, voor de boom rijst niet het probleem van boom zijn en als dusdanig erkend te worden. hij bestaat en manifesteert zich door zijn bestaan zelf. hij spant zich niet in om begrepen te worden, hij doet geen poging om zich gemakkelijker te laten kennen; deed hij dit dan zou hij geen boom zijn maar de verklaring van een boom.

op soortgelijke wijze bestaat een kunstwerk bij de genade van zichzelf. ik kan me heel goed een toneelstuk zonder publiek voorstellen.(maar) het publiek zal komen en het toneelstuk herkennen, net zoals het een boom heeft herkend en benoemd

ik begrijp niet dat iemand de ambitie heeft een voor iedereen verstaanbare taal te spreken, het hele publiek te bevallen, terwijl er daarbinnen mensen zijn die van frambozen houden en anderen die van kaas houden; de enen hebben aspirine nodig voor hun hoofdpijn, de anderen rennies voor hun maag, kortom het probleem van populariteit interesseert me niet, of misschien toch wel (…)

misschien zijn de mensen verontwaardigd, maar het ongewone karakter van het stuk is zelf de vrucht van verontwaardiging(…)

ondanks zijn ongewone vorm is het het enige dat direct uit het hart van de mens komt, dat gekleurd is door het hartenbloed en dat alleen werkelijk zegt wat er in het werk omgaat.

ik ben er haast zeker van dat, als alle bibliotheken en musea door een ramp vernietigd zouden worden, de overgebleven mensen in zichzelf de muziek en het toneel zouden herontdekken, want deze kunsten vervullen een even natuurlijk en onmisbare functie als de ademhaling

nothing happens,nobody comes, nobody goes, it’s awful

parabolisch drama

niet het ontvouwen (uit) van gebeurtenissen, maar een essentie die kan worden ondergaan om na te denken over complexiteit

de wereld is goed te begrijpen en perfect onuitlegbaar

ik beweer dat het theater van het absurde niet over het absurde gaat maar over het leven zin geven in onze absurde situatie

politie actie is een gezamenlijk doelbewust opereren om te kunnen scoren, uit op macht.

kunst in contrast daarmee is individueel geproduceerd werk, plooibaar in zijn bedoelingen en voorbestemd te blijven bestaan, ideologisch instrumenteel ingesteld om macht te doen smelten.

di 31 mei, 21 u, Frascati 3, Amsterdam

wo 1 juni, 21 u, Frascati 3, Amsterdam

do 2 juni, 21 u, Frascati 3, Amsterdam